Marilyn Monroe heeft Hollywood en het grote publiek veroverd. Na het grote succes met de film "Gentlemen prefer blondes" en "How to marry a millionaire" werd zij uitgeroepen tot "De beste nieuwe ster van 1953". Toen 20th Century Fox haar wegens contractbreuk op straat zette, lukte het de Amerikaanse baseballster Joe DiMaggio, die haar al lang het hof had gemaakt, haar tot zijn echtgenote te maken. Het succes van haar optreden aan het front in Korea noopte Fox haar opnieuw te contracteren. In "The seven year itch" stond zij weer stevig op haar mooie benen, maar haar huwelijk met Joe wankelde.

Toen de scheiding definitief was schaarde Marilyn zich aan de zijde van haar nieuwe minnaar, de toneelschrijver Arthur Miller, met wie zij in juni 1956 trouwde. Ze was 30 jaar. Cynische tongen gaven het echtpaar de bijnaam "het lichaam en de geest." Marilyn had nog zes jaar te leven.

Zelden in de geschiedenis van Hollywood zal er een film opgenomen zijn die met zoveel kwel en kommer gepaard is gegaan als "Some like it hot". Mevrouw Miller, enerzijds de echtgenote van een groot, maar door haar kirrende aanwezigheid gefrusteerd toneelschrijver, anderzijds bekend als de blonde seksgodin Marilyn Monroe, kwam nooit meer op tijd voor de opnamen. Ze werkte rampzalig op de zenuwen van de hele filmploeg. Haar tegenspeler was Tony Curtis, geboren Bernie Schwartz, de zoon van een arme joodse kleermaker uit Hongarije. Tony en Marilyn — twee zelfkant-kinderen die het helemaal gemaakt hadden en die, gebukt als ze gingen onder hun wereldroem, slechts gif en gal konden spugen. Het moet toch een verrukking zijn Marilyn te mogen kussen, al is het maar voor de camera, vroeg een verslaggever aan Tony. Zijn woedende antwoord: "Een verrukking? Ik zou liever Hitler kussen." Alleen Billy Wilder, de regisseur, hield het hoofd koel. Hij merkte spottend op: "Ach ja, ze komt een beetje laat. Als je haar vroeger om acht uur bestelde, was ze er om elf uur en nu moet je haar voor april bestellen om haar in september te krijgen."

Cameravrees

De kwestie was dat Marilyn Monroe cameravrees had gekregen. Volgens Wilder was dit een gevolg van het feit dat ze in contact was gekomen met acteurs van niveau. "Het is een verkeerde ontwikkeling geweest. Ze had zichzelf al tot een vakbekwame comédienne opgewerkt. Ze had van nature de uitstraling die niet aan te leren valt." Maar Marilyn wilde leren. Eerst had ze zich laten scholen door Natascha Lytess, vervolgens door Michael Tschechow, een neef van de Russische toneelschrijver. En sinds haar kennismaking met Arthur Miller streefde ze ernaar een echt dramatisch talent te worden. Daarom had ze zich toevertrouwd aan de hoede van Lee en Paula Strasberg die in New York een succesvolle toneelschool dreven. James Dean, Eli Wallach, Montgomery Clift, Rod Steiger, Marlon Brando — allemaal leerlingen van het echtpaar Strasberg, allemaal spelers van zware rollen die het ook privé graag zwaar hadden, allemaal mannen. Volgens Billy Wilder was de "vrouwelijkste vrouw ter wereld" bij mentors die hun faam dankten aan probleemmannen, nauwelijks in juiste handen. Haar contact met intellectuele kringen had een verwoestende uitwerking op Marilyn. Ze verloor haar kinderlijkheid en het kleine beetje zelfverzekerdheid dat de aantrekkingskracht van haar lichaam haar gegeven had. Ze ruilde haar vonkende oppervlakkigheid in tegen een verbluffend verleidelijke uitdrukking van onzekerheid en ze werd er nog mooier door. Maar ze betaalde er een hoge prijs voor — de vrees voor mislukking. Nikita Chroetsjov deed op zijn rondreis door Amerika Hollywood aan. Tijdens een bezoek aan de studio leidde Spyros Skouras, de president-directeur van 20th Century Fox, de hoge gast uit Rusland bij de aanvang van het banket langs de tafel van Marilyn. Chroetsjov grijnsde vriendelijk. Skouras riep gastvrij: "Wilt u Marilyn niet een kusje geven?" De Russische premier liep schouderophalend door — en ook het werk aan "Some like it hot" ging verder. Toen de film eindelijk klaar was, zei Billy Wilder uitgeput: "Nu kan ik weer slapen. Nu kan ik mijn vrouw weer in de ogen kijken zonder haar een lel te willen geven omdat ze een vrouw is." Hij had de buik meer dan vol van Marilyn die ondertussen was opgenomen in Lenox Hill Hospital waar ze haar derde miskraam kreeg.

Erotische vonk

Tussen Yves Montand en Marilyn klikte het meteen. Tot grote ergernis van Yves vrouw, Simone Signoret en Marilyns man, Arthur Miller.

De opnamen voor "Let's make love" begonnen. Yves Montand, de ster uit Parijs, was als tegenspeler van Monroe gecontracteerd Hij arriveerde in gezelschap van zijn echtgenote Simone Signoret. Ze namen hun intrek in het Beverly Hills Hotel — pal tegenover het echtpaar Miller. Eigenlijk zouden de overburen het goed met elkaar moeten hebben kunnen vinden, al was het maar op grond van politieke geestverwantschap. Montand ging door voor links, Miller ook. De toneelschrijver was zelfs jarenlang het doelwit geweest van de Commissie voor Anti-Amerikaanse Activiteiten omdat hij een aanhanger zou zijn van de communistische leer. Geen ideologische vonk sprong echter over ~ veeleer een erotische. Leek de Franse ster niet sprekend op Joe DiMaggio, de tweede man van Marilyn? Was hij niet — geboren als de boerenzoon Yvo Livi uit Toscane — net als de visserszoon DiMaggio van Italiaanse herkomst? Marilyn werd hals over kop verliefd en Miller en Montand vlogen elkaar in de haren. Twee linkerhanden wilden weten wat de rechterhand deed. Echtgenote Simone Signoret reisde af naar huis. Echtgenoot Miller deed hetzelfde. In New York kroop hij achter de schrijfmachine om het draaiboek voor "The misfits" te maken. Zijn productie was tijdens zijn huwelijk met Marilyn tot het nulpunt gedaald. Nu wilde hij Hollywood laten zien hoe een scenario van kwaliteit kon klinken. De grootste geest van Amerika ging een film bedenken voor de mooiste vrouw. Onsterfelijkheid zou de beloning zijn. Marilyn en Yves bleven alleen achter. Met de voltooing van "Let's make love" kwam echter ook een einde aan hun stormachtige verhouding. "Mijn God, Marilyn is een argeloos kind", zei Montand tegen verslaggevers die uit het bed wilden klappen. Hij was niet alleen links, charmant en ervaren, maar ook minder op hol geslagen dan zijn landgenoot DiMaggio aan wie hij Marilyn zozeer had doen denken.

Uitbarsting

Zonder een dag respijt ging voor de blonde diva het filmwerk door. De buitenopnamen voor "The Misfits" — draaiboek Arthur Miller, tegenspeler Clark Gable — vonden plaats in Reno. Daar, in de staat Nevada, had Miller op de scheiding van zijn eerste vrouw zitten wachten. Nu had hij vier jaar huwelijk met Monroe achter de rug. Hij had in die tijd niet kunnen werken. Zij was een zenuwpees geworden. Ze hadden elkaar wederzijds gefrustreerd en nu, in Reno, kwam het tot de uitbarsting. Clark Gable, 59 jaar oud, de keizer van Hollywood, leed aan een ernstige hartkwaal. Wat hem deed doorbijten, was de hoop op vaderschap. Zijn vrouw Kay was in verwachting. De Millers woonden ieder in een ander hotel. Dan nog bracht Arthur de nachten door aan het bed van Marilyn. Want ze kon voor het ochtendgloren niet in slaap komen, hoeveel pillen ze ook slikte. 's Morgens wankelde Miller bleek van de slaap naar zijn eigen hotel om de verloren nachtrust in te halen. Marilyn verscheen uren te laat op haar werk. Het was moordend heet in Reno — met temperaturen van 43 graden in de schaduw. Clark Gable, gedisciplineerd als hij was in zijn vak, bleef geduldig, ofschoon zijn zwakke hart bonzend protesteerde tegen de lange wachttijden in de zinderende hitte. Tot overmaat van ramp bevond zich een vrouwelijke fotograaf in de buurt, een Oostenrijkse die Ingeborg Morath heette. Ze zou later de derde vrouw van Arthur Miller worden, Hij die zo'n groots draaiboek geschreven had en die 's nachts zo dapper de wacht hield bij zijn hysterische echtgenote, zocht en vond troost en begrip bij de sympathiserende fotografe. Reno deed definitief een huwelijk ineenstorten dat al langer van alle kanten kraakte. Op 5 november 1960 vinden de laatste opnamen plaats. De volgende morgen krijgt Clark Gable een zware hartaanval. Marilyn vliegt naar New York. Op 11 november laat ze wereldkundig maken dat ze van Arthur Miller gaat scheiden. Een paar dagen later maakt Yves Montand een tussenlanding op de luchthaven Idlewild van New York. Hij heeft een oponthoud van drie uur. Ze brengen de tijd door op de achterbank van Marilyns auto en drinken champagne. Het zoveelste afscheid voor de vlotte Yves, het bittere einde van een liefde voor de in dramatiek geschoolde Marilyn.

Joe Dimaggio waakte over haar gezondheid en liet haar in Florida geestelijk op verhaal komen.

Op 17 november sterft Clark Gable, twaalf dagen na de voltooiing van "The misfits." Kay, zijn zwangere vrouw, beschuldigt Monroe er openlijk van dat ze de dood van haar man, de keizer van Hollywood, op haar geweten heeft. Kerstmis brengt Joe DiMaggio naar New York. "Ik kan Marilyn toch niet alleen laten?" Hij is niet zo charmant als zijn landgenoot Yves Montand, maar wel meer betrouwbaar. Op 14 januari maakt Marilyn haar testament. Op 20 januari vliegt ze naar Juarez in Mexico waar haar scheiding wordt uitgesproken. Ze heeft de datum kennelijk met opzet gekozen, want het is de dag waarop John Kennedy, de nieuwe president van de Verenigde Staten, in Washington wordt ingehuldigd. De krantenkoppen waarvoor hij borg staat, zorgen ervoor dat haar scheiding niet veel aandacht krijgt. In februari wordt Marilyn Monroe vervolgens opgenomen in de psychiatrische kliniek Payne-Whitney te New York. Ze heeft nog een jaar te leven. Joe DiMaggio, de tweede Monroe-man, bleef de trouwste. Hij vloog bij het horen van het nieuws naar New York en trof Marilyn aan in cel met getraliede ramen en een kijkgat in de deur waardoor de artsen en verpleegsters hun patiënt konden bespieden. Was ze dan gevaarlijk krankzinnig? Joe haalde zijn ex-vrouw er onmiddellijk uit. "Ik wist niet dat ze me naar zo'n soort inrichting zouden sturen," zei ze zwakjes. Haar pillenconsumptie was onvoorstelbaar. Ze had een ontwenningskuur voor ogen gehad, niet deze behandeling als een psychopaat. Joe liet haar overbrengen naar het neurologisch instituut van het Columbia Presbyterian Hospital, naar een vrolijke kamer zonder tralies. Ze bleef daar als een patiënte die hulp nodig had tijdens zenuwcrises en die van haar verslaving aan slaapmiddelen afgeholpen moest worden. Na drie weken kon Joe haar al komen afhalen. Hij vloog met haar naar Florida om te surfen en te genieten van de overdadige zon. Ze had nog elf maanden te leven.

Weerzien

De klop van het verleden weerklonk op de deur. In Gainesville, Florida, vond Marilyn haar halfzuster Bernice Baker terug, de dochter van haar moeder en meneer Baker die mama indertijd zo kordaat in de steek had gelaten om met medeneming van de kleine Bernice spoorloos te verdwijnen. Ze was inmiddels getrouwd met een zekere meneer Miracle, een vliegtuigmonteur. Voor de ogen van dit eenvoudige vrouwtje stond opeens de blonde seksgodin uit Hollywood met de mededeling: "Hallo, ik ben je zus." Marilyn bleef onrustig — een gedrevene, ook in het zonnige Florida. Joe vond dat ze maar weer moesten trouwen. Ze zei niet ja en niet nee.

"ik heb dikwijls het gevoel dat ik ergens

iemand voor de gek hou"

Op haar eentje vloog ze naar New York terug. Een televisiemaatschappij had haar een contract van honderdduizend dollar aangeboden voor een show. Het had haar eerste optreden voor het huiskamerpubliek kunnen worden. De onderhandelingen liepen echter vast. Ze vloog naar Hollywood. Frank Sinatra verzekerde haar dat ze weer moest gaan filmen. Werken zou haar goed doen. Joe DiMaggio was verbitterd. Waarom wilde ze niet begrijpen dat Hollywood de zaken alleen maar erger maakte? Hij haatte de kliek die Sinatra rond zich verzameld had — Sammy Davis, Dean Martin, Peter Lawford. En Lawfords vrouw was Pat, de zuster van de Kennedy-jongens waaraan Joe ook al een hekel had. In zijn ogen vormden ze een geschifte groep die Marilyn van hem vervreemdde. In het huis van Lawford aan het strand van Malibu vonden wilde feesten plaats. Robert Kennedy, de toenmalige minister van justitie, vermaakte zich er met Sinatra, met Marilyn. Dat de twee laatste samen een liefdesverhouding hadden, stond als een paal boven water. Zelfs de kapper van Marilyn, George Masters, vertelde aan wie het horen wilde dat hij het blondje naakt naast het zwembad van Sinatra had aangetroffen. Marilyn woonde in Los Angeles in het Beverly Hills Hotel. Maar ze bleef naar New York vliegen — een zinloze pendel dwars over een werelddeel die zich alleen verklaren laat door haar innerlijke onvrede. Ze vloog naar Acapulco, de sjieke badplaats van Mexico. Joe DiMaggio knarsetandde bij het zien van foto's die haar toonden in een lijf-aan-lijf dans met een donker type, een zekere Jose Bolanos, scenarioschrijver van beroep. De zoveelste affaire. Waar ze ook opdook, in New York, in Acapulco, in het Beverly Hills Hotel — altijd had ze een man aan haar arm. En altijd, bijna iedere dag, voerde ze lange telefoongesprekken met haar psychiater, dr Greenson, in Los Angeles.

Eigen huis

In mei 1962 kocht ze een huis, haar eerste bezit. Het was gebouwd in Spaanse stijl en lag in Brentwood, een stadswijk van Los Angeles. Het adres luidde Fifth Helena Drive nummer 12305. Het was niet de protserige villa van een diva. Veeleer een bescheiden onderkomen. De buurt gold als eenvoudig. De tuin was klein, het meubilair goedkoop. Het huis was in 1926 gebouwd door ene meneer Richard Hunter die inmiddels 87 jaar was geworden. "De woning is precies even oud als ik," zei Marilyn tegen meneer Hunter. Hij was ervan gecharmeerd dat hij uitgerekend haar als koopster gevonden had. In april vloog ze opnieuw naar Mexico. Ze bracht souvenirs mee voor haar nieuwe huis veel kitsch, maar ook een paar aardige beeldjes. Haar huishoudster was mevrouw Eunice Murray die eigenlijk van beroep binnenhuisarchitect was. Ze had het werk nooit eerder gedaan. Maar ze was een vriendin van de psychiater dr Greenson. Hij had het allemaal zo geregeld. De taak van mevrouw Murray gold niet het huishouden. Ze moest op Marilyn passen. Eind april opnieuw filmopnamen. Sinatra had weten te regelen dat Marilyn weer een kans kreeg. Titel van de film "Something is got to give". Tegenspeler Dean Martin van de Sinatra-kliek. Het zou een luchtig niemendalletje worden. Marilyn kreeg er, zoals stond vastgelegd in haar nog steeds van kracht zijnde contract, honderdduizend dollar voor. Liz Taylor ving ondertussen al een miljoen en Liz traineerde al een eeuwigheid de opnamen van "Cleopatra", het spektakelstuk waarvoor in de aanvang een budget van 7 miljoen dollar was uitgetrokken, maar dat uiteindelijk bijna 40 miljoen zou gaan kosten. Daarom zweefde Fox op de rand van failliet toen de opnamen voor de nieuwe Monroe film begonnen.

Optreden voor J.F.K.

Het werk ging moeizaam. Marilyn kwam dikwijls te laat. Ze verknoeide scènes. Ze hield de zaak op. Maar ze bracht de filmploeg in vervoering wanneer ze eenmaal in vorm was. Ze had zenuwcrisis op zenuwcrisis, want ze was zo mogelijk nog meer aan slaappillen verslaafd dan voor haar ontwenningskuur. Op 29 mei vloog ze naar New York. In Madison Square Garden vierde president Kennedy zijn 45ste verjaardag met een feestje voor 20.000 gasten. Peter Lawford van de Sinatra-kliek, de zwager van Kennedy, had het optreden van Monroe geregeld. "Toen ik daar stond, dacht ik: verdomme, wat gebeurt er als ik geen noot kan zingen?" zei ze achteraf. Maar ze kreeg er alle noten uit. Fluisterend en verleidelijk zong ze: "Happy birthday, dear Mr President, happy birthday to you." De 20.000 juichten als gekken. De president zei tot de verzamelde menigte: "Nu Marilyn voor me gezongen heeft, kan ik me uit de politiek terugtrekken." Ze vloog onmiddellijk terug naar Hollywood. Voor de volgende dag stonden naaktscènes aan de rand van een zwembad op het program. Ze deed wat van haar verlangd werd en de filmploeg dacht even opgelucht als opgetogen dat men nu de klus voor het grootste deel wel geklaard had. Op 1 juni vierde ze met haar medewerkers haar 36ste verjaardag. Het was een vrijdag. Daarna kwam ze nooit meer in de studio. Toen ze een week lang was weggebleven en niet gereageerd had op sommaties, ontsloeg Fox haar. "Cleopatra" dreigde al een financiële ramp te worden en een week niet filmen betekende de ondergang, De maatschappij eiste van Marilyn een schadevergoeding van 750.000 dollar. Dit betekende dan weer haar ondergang. "La Monroe" deelde de pers mee dat ze ziek was. Ze had tijdens de naaktscènes kou gevat. Ze rilde van de koorts. Niemand geloofde haar. Was ze niet altijd onberekenbaar geweest? De cameramensen, de belichtingsploeg, de figuranten lieten verbitterd een advertentie plaatsen waarin ze de grillige vedette die honderdduizenden verdiende, honend bedankten voor het feit dat ze hun zo veel vrije tijd bezorgde — en een leeg salariszakje. Marilyn verschanste zich in haar Spaanse huis. Journalisten belegerden haar — eisten uitleg. Ze maakte afspraken voor interviews en kwam ze vervolgens niet na. Aan het blad Life stond ze uiteindelijk een schriftelijk vraaggesprek toe. Daarin zei ze: "Wat kan al die roem me eigenlijk schelen?" Ze zei: "De mensen hebben een ster van me gemaakt. Niet een regisseur, niet een studio. De mensen hebben het gedaan." Ze zei: "Ik heb dikwijls het gevoel dat ik ergens iemand voor de gek hou — misschien wel mezelf." Ze zei: "Doe wat je wilt — maar steek niet de draak met me." Ze had nog drie weken te leven.

"Dag, Norma Jeane"

In de vroege morgen van 5 augustus 1962 werd ze dood aangetroffen. Rond drie uur 's morgens was de huishoudster mevrouw Murray die op haar diende te passen, onrustig wakker geworden. Ze wilde de slaapkamer van Marilyn binnengaan, maar de deur zat op slot. Mevrouw Murray liep naar de tuin en keek door het raam naar binnen. "Ik zag haar in een merkwaardige houding op bed liggen," zou ze later getuigen. Mevrouw Murray belde met dr Greenson, de psychiater. Dr Greenson op zijn beurt waarschuwde de internist dr Engelberg die Marilyn in, behandeling had. Samen reden ze naar het Spaanse huis. Dr Engelberg nam van de open haard in het woonvertrek een pook mee en sloeg daarmee in de tuin het slaapkamerraam kapot. Marilyn lag naakt in bed, nauwelijks bedekt door een blauw laken. In haar rechterhand hield ze de hoorn van haar telefoon omklemd. Op het nachttafeltje stonden lege flesjes waarin het zware slaapmiddel Nembutal gezeten had. De mannen telefoneerden met de politie. Er kwam een patrouillewagen langs. Brigadier jack Demons keek naar het lijk en liet via de mobilofoon in zijn auto de centrale weten dat ze beter zijn vriend rechercheur Jim Dougherty konden laten weten dat Monroe dood was. Met hem, Dougherty, was de blonde ster immers zestien jaar geleden getrouwd geweest. Om vier uur in de morgen maakte Dougherty zijn opwachting in het Spaanse huis. Slechts kort keek hij neer op Norma Jeane Baker Mortenson die zich later Marilyn Monroe was gaan noemen. "Dag Norma Jeane", zei rechercheur Dougherty. Daarna vertrok hij weer. Hij had nachtdienst op het hoofdbureau. Het was al licht buiten toen de ambulance met het stoffelijk overschot door de verlaten straten van Brentwood reed. De mensen sliepen nog. Marilyn werd in het lijkenhuis in lade nummer 33 geschoven en op de lijst van de justitiële lijkschouwer bijgeschreven onder nummer 81 -128. Bobby Kennedy, de Amerikaanse minister van justitie, bracht het weekend door bij de Sinatra-kliek. Ze hadden een feest in het huis van zijn zwager Lawford aan het strand van Malibu. Zo begon het al van geruchten te gonzen, voordat de patholoog-anatoom het lijk nog maar had onderzocht.

Terwijl ze langzaam insliep, zong Frank Sinatra op de draaitafel

Marilyn zou ook op de fuif van Malibu aanwezig zijn geweest Ze zou Bobby mee naar huis hebben willen nemen. Hij weigerde. Ze reed alleen naar huis en pleegde zelfmoord. Een lijkschouwing wees uit dat ze 40 tot 50 slaaptabletten uit dit potje genomen moest hebben op de vooravond van haar dood.
De eerste roddel. Bobby was wel met haar meegegaan naar het Spaanse huis. Hij zou haar laatste minnaar zijn geweest. Aangezien ze zich ervan bewust was dat een huwelijk met een man die indertijd al zeven kinderen had, uitgesloten moest worden geacht, had ze na zijn vertrek de dodelijke dosis genomen. De tweede roddel

Giftige tongen

Nog giftiger werden de tongen. Het heette dat de geheime dienst van de Verenigde Staten Marilyn had laten vermoorden. Men zou haar het gif met een spuit hebben toegediend — want ze had niets gehad met Bobby, nee, veeleer met diens broer John, de president. Zij, de onberekenbare, zou als het liefje van de machtigste man ter wereld staatsgevaarlijk zijn geworden. Nog wildere fantasieën baarden een verborgen baby — met Marilyn als moeder en John, de president, als vader. Drie jaar later, op 18 September 1965, vond in het Yankee Stadion te New York een benefiet honkbalwedstrijd plaats. Eregast was kardinaal Spellman. President Johnson stuurde een telegram. Ook de grote Joe DiMaggio, de topsporter uit vergane dagen, behoorde tot de genodigden. 50.000 toeschouwers bejubelden hem. Toen arriveerde Bobby Kennedy. De mensen in de buurt hoorden Joe woedend opmerken: "Wat moet die vent hier?" Kennedy liep de rijen van prominenten en spelers af en drukte iedereen de hand. Vlak voordat hij bij Joe was aangeland, keerde deze zich om en ging weg. 50.000 toeschouwers zagen het gebeuren en dachten er het hunne van. Wilde de grote Joe met zijn houding niet zeggen dat er tussen Marilyn en Bobby iets was geweest? De roddel bloeide hernieuwd.

Ongeluk?

Mevrouw Murray echter, de huishoudster, sprak alle geruchten tegen, "Marilyn was de laatste dag van haar leven niet uitgeweest," verklaarde ze. "Evenmin ontving ze enig bezoek. Ze was alleen. Toen ik naar bed ging, legde ze tien platen van Sinatra op de platenspeler. Nog lang kon ik de muziek horen." Niemand was bij haar in die laatste nacht. Niemand van de Kennedy-kliek en niemand van de Sinatra-kliek. In haar kamer weerklonk slechts de stem van Sinatra die zachter klonk naarmate de Nembutal zijn invloed deed gelden. Haar testament werd geopend. Marilyn bepaalde daarin wat er met de 100.000 dollar moest gebeuren die haar nalatenschap vormde. 10.000 dollar ging naar mevrouw Bernice Miracle, haar halfzus. Haar zenuwzieke moeder zou jaarlijks 5000 dollar krijgen. Na haar dood zou dit geld worden doorbetaald aan dr Marianne Kris, de arts die haar moeder had behandeld "om psychiatrische inrichtingen te steunen." Dr Thomas Noguchi, de dienstdoende patholoog-anatoom, verrichtte samen met dr Litman en dr Farberow lijkschouwing op het stoffelijk overschot van Marilyn Monroe. Ze troffen in het bloed een concentratie van het slaapmiddel aan die erop wees dat ze 40 tot 50 tabletten geslikt moest hebben. De artsen achtten het in hun rapport niet uitgesloten dat de dood van Marilyn een ongeluk was geweest in plaats van zelfmoord. "Miss Monroe gebruikte sinds jaren ongecontroleerde hoeveelheden slaapmiddelen. Ze heeft misschien, toen ze al half bewusteloos was, een fatale overdosis genomen om eindelijk te kunnen slapen." Het lijk werd vrijgegeven voor de teraardebestelling voor de artsen was "dood door ongeluk"niet geheel uitgesloten

Mevrouw Bernice Miracle, de halfzuster van Marilyn, vroeg Joe DiMaggio om een en ander te regelen. Joe weerde alle Hollywood mensen van de begrafenisplechtigheid. Hij weerde de Sinatra-kliek en ook de Kennedy-kliek, Mevrouw Pat Lawford, geboren Kennedy, die speciaal voor de plechtigheid van New York naar Los Angeles kwam gevlogen, mocht op bevel van Joe het kerkhof niet betreden. De achtste augustus 1962 was een dag met broeihitte.

Het trieste heengaan van haar eens opwindend mooie lichaam.

De oude meneer Hunter die Marilyn het Spaanse huis had verkocht, wandelde naar zijn vroegere woonstede en keek door het slaapkamerraam naar binnen. "In mijn slaapkamer heeft ze een eind aan haar leven gemaakt," zei hij eerder trots dan bedroefd tegen een verslaggever. Vervolgens begaf hij zich naar de begraafplaats Westwood Village Memorial. Het graf van Marilyn bevindt zich in het midden van dit kerkhof. Vlak voor de muur die de begraafplaats omgrenst, dendert het verkeer over de kilometers lange Wilshire Boulevard. De wolkenkrabber van de National City Bank, een café, een levensverzekeringsmaatschappij en een reusachtige parkeerplaats vormen de naaste buren. Het graf bevindt zich in een twee meter brede muur. Daarin liggen de overledenen in vier lagen opgestapeld — ongeveer als koffers in de bagagekluis van een station.

Groene lijkwade

De televisiestations hebben voor hun cameraploegen hoge stellages laten bouwen. Meneer Hokkett, de directeur van de begraafplaats, geeft een persconferentie. "Mijne heren, de overledene draagt een groene lijkwade. De laatste make-up heeft ze gekregen van de in zijn vak vergrijsde Allan Snyder. Voor het kapsel heeft Sidney Guillaroff gezorgd. Het is een pagekopje geworden. De helikopter die klaar staat voor de fotografen, mag boven het terrein niet lager vliegen dan tweehonderd meter." Mevrouw Nelson is er, de boezemvriendin van Marilyns zenuwzieke moeder Gladys Baker die nog steeds verpleegd wordt in het sanatorium Rockhaven te Verdugo, California Ze heeft geen weet van de dood van haar dochter. Over enkele jaren zal ze sterven in Florida ten huize van haar andere dochter, Bernice Miracle. Mevrouw Murray is er, de zogenaamde huishoudster. Ze heeft gezelschap van de psychiater dr Greenson.

Joe DiMaggio - huilde bij de begrafenis.

(Rechts zijn zoon)

Joe DiMaggio is er met zijn zoon uit zijn eerste huwelijk die gekleed is in het uniform van de marine-infanterie. Joe heeft als laatste groet een bloedrood boeket bij zich dat geschikt is in de vorm van een hart. Hij huilt. "Verrek, hij huilt echt," waarschuwen de fotografen elkaar. Ze maken jacht op hem. Hij is de enige aan wie ze wat kunnen verdienen. Een uur in de middag. Dominee Soldan spreekt een woord van troost aan de groeve. Hij citeert uit psalm 139. Joe DiMaggio huilt. De fotografen werken. Dan is alles voorbij. De kist wordt in een gat in de muur geschoven. Niet ver hier vandaan bevindt zich de laatste rustplaats van de in een krankzinnigengesticht gestorven roodharige, groenogige mevrouw Delia Hogan die men eens de bijnaam "Ierse heks" gaf en die de grootmoeder van Marilyn was. De rouwstoet ontbindt zich. Voorbijgangers stromen toe. De meesten willen naar het strand van Santa Monica, want het is een verrukkelijke dag. De rnannen dragen shorts. Veel meisjes zijn al in bikini. Ze laten zich door hun vriendjes fotograferen met als achtergrond het bloedrode hart dat Joe DiMaggio heeft neergelegd. Walter Winchell, de cynische roddelverslaggever van de Amerikaanse schandaalpers is er nog. "Wat een rotshow voor zo'n grote vrouw," zegt hij.

EINDE

Dit artikel is overgenomen uit het weekblad nieuwe REVU nr.40 / 1973
Foto’s: ABC Press, UNO, Peter Hunter Press Features, Archief Spaarnestad